Social media zijn fantastisch. Ik vind het geweldig om via Twitter en Facebook te delen wat ik beleef op Internet en in het echte leven. Het is boeiend om te zien welke webpagina's anderen leuk vinden, en dus ga ik er maar van uit dat anderen geïnteresseerd zijn om te weten welke pagina's ik leuk vind. We hebben de afgelopen jaren een huis gebouwd en gedurende die tijd heb ik een blog bijgehouden. Er gebeurde zoveel, en een blog helpt om dat allemaal bij te houden. Bovendien kunnen familie en vrienden van verre volgen waar je mee bezig bent.
Geweldig allemaal.
Maar het blog over ons huis hebben we al snel ontoegankelijk gemaakt voor onbekenden. Alleen na een uitnodiging van ons kan je meelezen. Eén van de aanleidingen hiervoor waren anonieme, vervelende commentaren. Daar hadden we geen zin in, en dus werd het een besloten blog. Waarmee het hele idee van social media al aardig geweld aangedaan werd.
En afgelopen jaar ben ik ook tegen andere grenzen van social media aangelopen. Privé was het een zwaar jaar met veel nare ervaringen. En ik heb ermee geworsteld hoe je dat communiceert. Hou je je stil, doe je een korte cryptische mededeling en ga je over tot de orde van de dag (zoals
hier), of geef je je helemaal bloot. De laatste optie was me te exhibitionistisch, de tweede optie te halfslachtig, dus werd het stilte.
Natuurlijk bieden Twitter en Facebook de mogelijkheid voor privé-berichten, maar dan is het niet veel meer dan onhandige email. In het begin hebben we veel gebeld, maar al snel werd dat erg onpraktisch. We hebben toen een belschema overwogen, maar uiteindelijk hebben we gekozen voor een mailing-list. Steeds als we wat te melden hadden, stuurden we een email rond. Zo bleef iedereen op de hoogte, zonder dat wij ons verhaal voortdurend hoefden te herhalen.
Nu ben ik niet de meest extroverte persoon die ik ken, dus misschien ligt het aan mij. Maar het is een
bekend fenomeen dat berichten in social media vooral positief en optimistisch moeten zijn. Slechts
weinigen laten het weten als het tegen zit. Schijnbaar willen we leuke dingen graag delen, maar vervelende dingen niet. Ligt dat aan het anonieme karakter van Twitter ("het gaat ze niet aan") of juist aan het meer intieme karakter van Facebook ("dat hoeven ze niet te weten")?
Ik heb de laatste tijd wat geëxperimenteerd met het delen van negatieve ervaringen en voelde daar een duidelijke weerstand bij. Daarbij stelde ik me vragen als "Vinden ze me een vervelende zeur?", "Wat zou die-en-die van dit bericht vinden?" of "Wil ik wel dat anderen dit weten?". Duidelijk buiten mijn comfort zone dus.
Een bevredigend antwoord op de vraag hoe we negatieve ervaringen een goede plaats geven in social media heb ik nog niet gevonden. Maar als je de komende tijd minder blije berichten van me voorbij ziet komen, weet je dat ik nog steeds op zoek ben.
