vrijdag 31 juli 2009

Pirates of the... cybernet

Verschillende processen tegen The Pirate Bay houden de gemoederen de laatste tijd aardig bezig. Ook het recente kort geding in Nederland trok internationaal aandacht. Ik volg dit verhaal al een tijdje met belangstelling, omdat ik me incidenteel ook met de juridische aspecten van ICT bezig houd.

De uitspraak van de Nederlandse rechter verbaasde velen. The Pirate Bay is immers een index met links naar bestanden die anderen aanbieden. Een soort telefoonboek dus. En niemand zou het in zijn hoofd halen om KPN te vervolgen omdat er telefoonnummers van criminelen in hun telefoonboek staan. Nu is het bij The Pirate Bay anders, omdat je in alle redelijkheid mag veronderstellen dat zij weten dat hun dienst wordt gebruikt om illegaal bestanden aan te bieden, maar zover is de rechtszaak nooit gekomen, terwijl dat nu juist interessant zou zijn geweest.

De rechtszaak is nooit goed van de grond gekomen, want het vonnis is niet gebaseerd op enig steekhoudend argument, maar op procedurele punten. De gedaagden, noch hun advocaat, zijn namelijk voor de rechter verschenen. Over het algemeen de beste manier om een rechter chagrijnig te maken. De gedaagden beweerden dat ze niet op de hoogte waren van het kort geding, maar de rechter vond dat de aanklager voldoende moeite had gedaan om ze op de hoogte te stellen. En gezien de verschillende kanalen die zijn gebruikt (waaronder email van zowel de gedaagden als The Pirate Bay, aangetekende post aan gedaagden, brieven aan hun advoicaten, en formele dagvaardingen) ben ik geneigd het met de rechter eens te zijn. De gedaagden hadden welliswaar een brief gestuurd om zich te verdedigen, maar de rechter legde dit naast zich neer (alweer omdat de gedaagden niet waren verschenen).

Doordat de oprichters van The Pirate Bay weigerden te verschijnen, is de inhoudelijke discussie helaas uitgebleven. Een discussie waarvan ik graag een uitspraak had gezien.

Persoonlijk denk ik dat Stichting BREIN met een achterhoedegevecht bezig is. Zoals ik in mijn vorige post al betoogde zullen consumenten hun vrijheid eisen zodra de technologie dat toestaat. Persoonlijk ben ik best bereid te betalen voor het downloaden van een muziekbestand, maar niet als er dan allerlei beperkingen aan verbonden zijn. Net zoals ik mijn CD's in elke willekeurige CD-speler kan afspelen, wil ik mijn muziekbestanden op elke willekeurige computer af kunnen spelen. Onafhankelijk van licenties (al of niet afgedwongen door DRM) of besturingssystemen.

Producenten zullen dus op zoek moeten naar een andere bedrijfsmodel. Lastig, want het oude model beviel goed, en velen zijn er stinkend rijk van geworden. Maar nu is er wat anders nodig. Het frappante is dat er voldoende bands zijn die dat al doen. Of misschien moeten we dan denken aan oplossingen (rond 1:00 min) zoals Ubisoft die in gedachten heeft: toegevoegde waarde van legale software boven illegale. In elk geval is dat een constructievere aanpak dan het zoveelste proces.

donderdag 30 juli 2009

Classic pincer movement

Volgens mij hoorde ik via Hannibal Smith voor het eerst over de classic pincer movement. Een tactiek waarbij je je tegenstander insluit door hem via een omtrekkende beweging van twee kanten aan te vallen.

En volgens mij is dat precies wat Microsoft bij Google probeert. Aan de ene kant pareren ze de aanval van Google Docs door ook Microsoft Office online aan te gaan bieden. Van de andere kant heeft Microsoft met Yahoo een geschikte partner gevonden om Google aan te vallen op het gebied van online advertenties.

'The plot thickens.'

zondag 26 juli 2009

Krokodillentranen Nederlandse softwarebedrijven

De krokodillentranen van een aantal Nederlandse softwarebedrijven in hun klaagzang over de schade die het NOiV aan zou richten toont maar weer eens aan hoe vastgeroest deze bedrijven zijn. Zij leven nog in de achterhaalde veronderstelling dat zij consumenten blijvend aan zich kunnen binden door restrictieve licenties. En zij schrikken zich een ongeluk nu blijkt dat de consument dat niet langer pikt.

Toch zou het geen verrassing mogen zijn. Het is namelijk een terugkerend patroon. De consument accepteert onvolmaakte oplossingen met knellende voorwaarden zolang een technische oplossing nog schaars is. Maar de eisen van de consument worden scherper zodra de technische oplossing meer algemeen beschikbaar wordt.

Denk aan PC's. Aanvankelijk accepteerden we dat elke leverancier zijn eigen randapparatuur vereiste. Maar tegenwoordig vinden we het niet meer dan normaal dat elke printer op elke PC werkt: het stekkertje past, de computer herkent het apparaat, en de printer verschijnt in het lijstje van mijn tekstverwerker.

Of denk aan spelcomputers. Vroeger moest je voor elk spel een apart apparaat kopen. Later kreeg je generieke spelcomputers en tegenwoordig speel je veel spellen gewoon op je PC. Spelcomputerfabrikanten kunnen alleen marktaandeel behouden door zich voortdurend te verbeteren. En dat is goed.

Dit is ook de toekomst voor de Kindle en de App Store. Consumenten accepteerden de absurde voorwaarden van deze services zolang de digitale boeken en de iPhone nog relatief nieuwe technologieën waren. Maar consumenten eisen hun vrijheid terug zodra er alternatieven op de markt komen. De oorspronkelijke leveranciers zullen zich beklagen over de onbetrouwbaarheid van de consument en met man-en-macht proberen om de consument in hun greep te houden, maar in een gezonde markt zal de consument deze strijd altijd winnen.

Een enkele leverancier weet zijn machtspositie zo ver uit te bouwen dat de markt niet langer naar behoren werkt. Dit lukt echter maar zo zelden dat het geen verstandige strategie is voor een nieuw bedrijf of nieuw product. Beter is het om te concurreren zoals in elke andere gezonde bedrijfstak: om klanten aan mij te binden, moet ik beter zijn dan mijn concurrent. Dus luister naar je klanten en bied oplossingen voor zijn problemen. Dus investeer in een R&D-afdeling en bezuinig op je juridische afdeling.

Leveranciers die de overgang van concurrentie op basis van macht naar concurrentie op basis van kwaliteit nog niet hebben gemaakt, vertonen het gedrag zoals de vier Nederlandse softwareleveranciers waar ik dit verhaal mee begon. In plaats van naar de markt te luisteren, beklagen zij zich dat de consument het verkeerd begrijpt en onredelijke eisen stelt. Zij menen dat de markt de leveranciers tekort doet. Alsof de klanten er zijn om de leveranciers te helpen, in plaats van andersom.