woensdag 26 januari 2011

OV-Chipkaart: wat nu?

De perikelen rond de OV-chipkaart doen de laatste dagen weer veel stof opwaaien, bijvoorbeeld bij het NOS-journaal en bij De Wereld Draait Door. Je hoeft voor de benodigde hardware en software je luie stoel niet eens meer uit (zie bijvoorbeeld deze discussie voor links). Opgewonden jongetjes, verontwaardigde politici en bezorgde leveranciers doen allemaal vrolijk mee aan het mediacircus dat is ontstaan.

Spannend natuurlijk, maar uiteindelijk wordt niemand er beter van. Een paar mensen zullen een tijdje misbruik kunnen maken van dit lek, maar uiteindelijk wordt de rekening gepresenteerd aan... /tromgeroffel/ ... de reizigers.

Er is al vanalles geprobeerd om het onheil te bezweren, maar het mocht niet baten:
  • geheimzinnig doen - "Onze beveiliging is zo geheim dat niemand er voorbij komt."
  • het probleem ontkennen - "We hebben de fraude wel gedetecteerd, maar lieten het in het belang van het onderzoek niet merken."
  • dreigen - "Het kan wel, maar het mag niet. We hebben aangifte gedaan."
  • doormodderen - "Er is al zoveel geld in gestoken, we kunnen nu niet meer terug."
Maar wat dan wel?
  • Om te beginnen moeten we ons er bij neerleggen dat ICT (net als papiergeld, kluizen en fietssloten) nooit 100% fraudebestendig is: er is altijd een afweging tussen kosten en baten.
  • Daarnaast moeten we die handige jongens die de kaart steeds kraken niet vervolgen, maar inhuren: laat ze een paar weken met de beveiliging spelen voor je uitspraken doet over de kraakbaarheid.
  • Maar het belangrijkste is misschien wel dat we het hele concept van de OV-chipkaart moeten heroverwegen. De eerste subsidies werden al in 1992 toegekend, het besluit tot het invoeren van electronisch vervoerbewijs stamt uit 2000 en de invoering is begonnen in 2005. Er zijn inmiddels dus 18, 10 respectievelijk 5 jaar verstreken.
    • Waarom wilden we dit ook alweer en willen we dat nog steeds?
    • Zouden we met de kennis van nu nog steeds dezelfde keuzes maken of zijn er inmiddels betere oplossingen?
    • Vinden we het nog steeds verstandig om de uitvoering bij de vervoerders (verenigd in TransLink Systems) te leggen?
    • Wat zijn de verschillen tussen de Nederlandse situatie en die in andere landen waar beveiliging veel minder problemen lijkt op te leveren?
Het grootste probleem is natuurlijk dat heroverwegen van de OV-chipkaart een enorme schadepost zou betekenen in termen van tijd, geld en imago. Zomaar de stekker er uit trekken kan dan ook niet, maar openbaar vervoer is te belangrijk om het OV-chipkaartproject in de kreukels te laten lopen. En daar lijkt het wel naar toe te gaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen