zondag 12 augustus 2012

Echte Spelen

De afgelopen twee weken zijn we overspoeld door de Olympische Spelen 2012 in Londen. Prachtige sport, met bijbehorende hoogte- en dieptepunten. Prachtig in beeld gebracht door de Britten, zoals alleen zij dat kunnen.

Maar het is me te veel en niet Olympisch genoeg. De Klassieke Olympische Spelen draaiden om hardlopen, speerwerpen en discuswerpen. De huidige lijst met sporten is eindeloos en omvat crossfietsen (volwassen kerels op veel te kleine fietsjes), synchroonzwemmen en beachvolleybal.

Dat zette me aan het denken: wat maakt een sport voor mij een 'Olympische Sport'. Ik kom tot de volgende criteria:
  1. De winnaar moet objectief vast te stellen zijn.
    Wie het eerst over de streep komt, wint. Dus geen jury die punten toekent. Schoonspringen en turnen vallen dus af, hoewel ik erg heb genoten van Epke's oefening.
  2. De prestaties moeten over langere tijd met elkaar te vergelijken zijn.
    De verbeterde records zijn de krenten in de pap. De 100m sprint van 2012 is prima te vergelijken met de 100m sprint van 20 jaar geleden. Dit geldt niet voor mountainbiken (te afhankelijk van het parcours) of zeilen (te afhankelijk van de wind). Ook sporten waarbij je punten moet vergaren, denk aan (boog)schieten, vallen af. Voor de triatlon maak ik, ondanks enige afhankelijkheid van het parcours, een uitzondering.
  3. Alleen non-contact sporten.
    Het gaat er om je sport ongehinderd, zo perfect mogelijk uit te voeren. Bij de Klassieke Spelen hoorde ook worstelen, maar dat zou voor mij dus afvallen. Net als hockey, voetbal en de meeste andere teamsporten.
Wat resteert van de huidige lijst is: atletiek,  gewichtheffen, roeien, triatlon, wielrennen op de baan, en zwemmen. Makkelijk te doen in drie dagen.

En als we dan toch bezig zijn, stappen we meteen over naar een eerlijker medaillespiegel.

1 opmerking:

  1. Voor mij is het juist de lol van de OS: de verscheidenheid aan sporten. En dat je dingen ziet waar je geen moment aan had gedacht. Wat denk je van de moderne vijfkamp. Of kijk naar het bijzonder hoge niveau waarop ritmische gymnastiek of synchroonzwemmen wordt beoefend. Mensen die jaren van hun leven besteden om samen of alleen heel goed te worden. De toewijding en het enthousiasme vind ik inspirerend. Dan neem ik de subjectiviteit van de jury op de koop toe. Ik denk dat voor de huidige wereld, groot, divers, veelkleurig, de grote hoeveelheid zeer verschillende sporten beter passen dan de olympische definitie van duizenden jaren geleden.

    BeantwoordenVerwijderen